پارک ملی بوجاق در شمال به دریای کاسپین متصل است و از جنوب به بندر کیاشهر، از غرب به رودخانه اوشمک و شهر زیباکنار، از شرق به تاسیسات صدا و سیما در نزدیکی روستای امیرکیاسر و از شمال تا عمق 6 متری دریای خزر در منطقه کیاشهر ادامه مییابد. این محیط طبیعی، از نظر کارشناسان محیط زیست و علوم طبیعی، به دلیل دارا بودن جاذبههای گردشگری و زیست محیطی، یکی از منحصر به فردترین مناطق حفاظت شده کشور است. بخش مهمی از تالاب بوجاق به دلیل اهمیت زیستگاهی، به ویژه برای پرندگان مهاجر آبزی، در سال 1354 به عنوان «لاگون کیاشهر» در فهرست تالابهای کنوانسیون رامسر ثبت شده است. این تالاب بوجاق تا سال 1369 شامل دو بخش شرقی و غربی بود که رودخانه سفیدرود بین آنها جریان داشت. اما طغیانهای مکرر و سیلابهای متعدد باعث تغییر مسیر این رودخانه شدند.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، این منطقه به نام تالاب بوجاق یا تالاب 22 بهمن نامگذاری شد. در سال 1377، منطقه بوجاق به مساحت 800 هکتار و به مدت 5 سال به عنوان منطقه شکار ممنوع با تصویب شورای عالی حفاظت محیط زیست اعلام گردید. پارک ملی بوجاق از طریق جادههای حسن رود به زیباکنار، لشتنشاء به زیباکنار، جاده خاکی کنار رودخانه اوشمک و مسیرهای خاکی متعدد دیگر قابل دسترسی برای گردشگران و محققان است.
ویژگی های پارک ملی بوجاق
موقعیت جغرافیایی
پارک ملی بوجاق در مختصات N3727 E4954 و در شمال شرق شهر رشت واقع شده است.
گونههای زیستی در منطقه بوجاق
بر اساس تحقیقات انجام شده در طول سالهای 1383 تا 1385، مجموعا 234 گونه پرنده از 49 تیره مختلف در این منطقه مشاهده شده است.
12 گونه از این پرندگان به دلیل در معرض انقراض بودن، در فهرست سرخ اتحادیه بینالمللی حفاظت از محیط زیست قرار دارند.
از پرندگان مهم این منطقه میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
انواع قو، غاز، مرغابی، فلامینگو، آنقوت، چنگر (پرلا)، پرستوی دریایی، بوتیمار، قار، خوتکا، مرغ سقا، گیلانشاه، گیلار، کشیم، لکلک، کاکایی، باکلان، حواصیل، درنا، قرقاول، بلدرچین، چاخلق، زنگوله بال، سلیم، خروس کولی، آبچلیک، ابیا، پاشلک، تلیله، جغد، چکاوک، دارکوب، هدهد، سبزه قبا، زنبورخوار، ماهیخورک و پرندگان شکاری مانند عقاب، کورکور، سارگپه، سنقر، عقاب دریایی، هما، قرقی، طرلان، پیغو، ترمتای، دلیجه، لیل، بالابان، لاچین و بحری، سسک، پپت، زردهپره، توکا، قمری، چرخ ریسک، مگسگیر، دم جنبانک، سنگ چشم، بلبل، سینه سرخ، کوکو و چلچله.
از این تعداد، تنها 20 گونه پرنده بومی ساکن این منطقه هستند. باقی پرندگان مهاجر و پرنده های عبوری میباشند که معمولا در فصل زمستان در این منطقه حضور دارند و سپس به زادگاه خود بازمیگردند. شناگر بلوطی، یک پرنده نادر، که تنها دو بار در ایران مشاهده شده است؛ یکی از این مشاهدهها در پارک ملی بوجاق بوده است. پرندگان نادر دیگری مانند عروس غاز، فالاروپ، غاز پازرد و غاز پیشانیسفید کوچک نیز در این منطقه دیده شدهاند. همچنین حضور پرندگانی چون طرقه کوهی و چکچک ابلق که معمولا در مناطق کوهستانی زندگی میکنند، توجه و تعجب کارشناسان را به خود جلب کرده است.
گونههای آبزی در تالاب بوجاق
در این پارک بیش از 50 گونه آبزی مختلف شناسایی شدهاند. ماهی سفید، کپور، اردک ماهی، کُلمه، ماهی کاراس، لایماهی، سیمپرک و سرخباله از جمله آنها هستند. همچنین فُک خزری، تنها پستاندار دریای خزر، نیز در این منطقه مشاهده شده است.
تعداد گونههای گیاهی شناسایی شده در پارک ملی بوجاق نیز به 248 گونه میرسد.
در بخش دوم معرفی پارک ملی بوجاق، به ویژگیهای خاص این منطقه خواهیم پرداخت.
شاید این مطالب نیز برای شما جالب باشد:
